Fütüristler

1965–1979 - X Kuşağı: En yaşlısı 43, en genci 29 yaşında. Merdaneli çamaşır makinesi, transistorlu radyo, bantlı teyp, pikapla tanıştılar, kullandılar. Sadakat duyguları duruma göre değişir, daha iyi kariyer imkanları ararlar, çoğu teknolojiyi kerhen, zorunluluktan kullanmaya başladı. Toplumsal olaylara duyarlılar, iş motivasyonları var, otoriteye saygılı ve kanaatkarlar.


Yukarıdaki benim de içinde bulunduğum neslin tanılaması; fütüristlere ait. 1946-1964, 1965-1979, 1980-2003, 2000-2021 olarak dörde ayırmışlar mevzuyu. Ve fakat en az yeri bize ayırmışlar. Genel olarak saptamalarına katılmakla birlikte bizim neslin bu dört dönem arasındaki en şanslı nesil olduğunu düşünüyorum; tabi dezavantajlarıyla birlikte. Zira biz merdaneli çamaşır makinesini de gördük, otomatik çamaşır makinesine de tez zamanda alıştık. Tam bir karma nesliz biz. Ekonomik olarak değil ama ithal ikamesiyle yaşadığımız dönemde tadelle ve elvan gazozla beslendiğimiz oldu, snickers ilkokula yetişmedi. Bizim zamanımızda Yerli Malı Haftası yapılırdı. Herkes evinden yiyecek getirir, hep birlikte yenirdi. Gücümü ilk kanıtladığım yer bu Yerli Malı Haftası olmuştu. Erkekler bile tiksinirken, dağıtılan yumurtayı çiğ çiğ bir kerede atmıştım ağzıma, herkes çok saygı duydu, ta ki sonraki yıl sınıfımıza yeni gelen Adem de bunu yapana kadar...
Otoriteye saygılıyız, evet ama bunun saygıdan değil, otoriteyi bilmemekten kaynaklandığını düşünüyorum. Çünkü bizim zamanımızda ayrımcılık yapıldığını söyleyerek ayrımcılık yapan insanlar yoktu. 4-7 yaş aralığında üç yıl Diyarbakır'da yaşadım. Kimse ben Kürt'üm demedi, zira benim de Türk olduğumdan haberim yoktu. Tatillerde adı bana garip gelen benim yaşımdaki çocuklarla tanışıp nedenini bizimkilere sorduğumda "E o ismi beğenmişler" yanıtını alırdım, kimse "Onlar Ermeni ya da Yahudi demezdi"; onların ana babaları der miydi, bilmiyorum. Şimdi bunları anlatınca, "Korkudan söylemiyorlardı" deniyor; peki biz de mi korkuyorduk?
Velhasıl bu yazdıklarım gibi romantik bir çağda yaşadık biz.
Amaan neyse manasız oldu, bu çağda bunları anlamaya çalışan yok, ben gidip yemeğimi yiyeyim en iyisi...